“Павінна прызнацца, я хворая. Гісторыя маёй хваробы бярэ пачатак у зусім раннім дзяцінстве. З узростам сітуацыя пагаршалася. А калі бацькі навучылі мяне чытаць, хвароба набыла хранічны характар. І, напэўна, шанцу вылечыцца ў мяне няма. Вас цікавіць  мой дыягназ? Я афіцыйна нюхальны бібліяман”. У кастрычніцкім нумары “Маладосці” – эсэ “Кніжны водар” Арыны Шостак, школьніцы з Мінска, лаўрэата Рэспубліканскага літаратурнага конкурсу “БрамаМар”.

І новае апавяданне студэнткі лячэбнага факультэта Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта Паліны Корневай “Палёт на Марс”. “Зайшла і адразу ж выйшла па траекторыі. Таго, што паспеў вычапіць мозг за пару секунд, уражліваму чалавеку было б дастаткова для страты прытомнасці. Тры сталы з нержавеючай сталі стаялі пасярод залы, і на кожным ляжала па бледна-зялёнаму чалавеку. У спёртым паветры адчуваўся не проста пах біялагічных вадкасцей, а рэзкі ванітны смурод. Па белай плітцы на падлозе маленькімі раўчукамі струменілася кроў, якую грамадныя, быццам мядзведзі, санітары змывалі вадой са шлангаў. Каб не намачыць ногі, яны насілі высокія гумавыя боты, амаль як для рыбалкі. “Гэта пасадка на Марс, не інакш, – мільганула ў не вельмі яснай свядомасці. – Сустрэча з зялёнымі чалавечкамі”. Адна з выкладчыц нашай кафедры анатоміі пайшла з універсітэта, бо паляцела ў космас. Трэба будзе пры выпадку спытаць, дзе страшней: у морзе ці на Марсе”.